ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΓΕΝΙΚΑ ΕΠΙΤΕΛΕΙΑ!
Αγωνιζόμαστε για την "ΣΥσπείρωση της ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς" στην κατεύθυνση της κοινής δράσης στους μαζικούς χώρους και τα κοινωνικά κινήματα, και παράλληλα για την πολιτική της συγκρότηση σε ένα ενιαίο αμεσοδημοκρατικό πολιτικό φορέα

H ζωή των τζιτζικιών

Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

ΣΥΡΙΖΑ: Απεταξάμην την προστασία δασών και δασικών εκτάσεων


Αναδημοσίευση από την "ΚΟΝΤΡΑ"


Ευάγγελος Αποστόλου (ΣΥΡΙΖΑ): Δεν συμφωνούμε –εγώ λέω ποια είναι η πραγματικότητα– ότι δασικού χαρακτήρα εδάφη είναι αυτά τα οποία στην αρχαιότερη βλαστική απεικόνιση, που στην προκειμένη περίπτωση σύμφωνα με το Συμβούλιο της Επικρατείας, του 1937, 1946, 1960. Εγώ λέω ότι, επειδή σε αυτή την πορεία κάπου όλοι πρέπει να κάνουμε εκπτώσεις και όλοι πρέπει να το συζητήσουμε, να αφήσουμε όλα αυτά και να έρθουμε στο 1975. Είναι 30 χρόνια, βήμα μπροστά, αφήνουμε όλα πίσω και ερχόμαστε στο 1975. Να έρθουμε στο 1975 – 1976, όπου υπάρχει η αντίστοιχη βλαστική απεικόνιση μέσα από αεροφωτογραφίες; Αρα, δηλαδή, ό,τι έχει γίνει μετά το 1975 - 1976 δεν αλλάζει χαρακτήρα ή μορφή (…) Τέλος, θέλω να βάλω και μια άλλη παράμετρο που είναι πάρα πολύ σοβαρή, για να ξεφύγουμε από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Υπάρχει νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας η οποία αφήνει ένα παράθυρο πολεοδόμησης αυτών των εκτάσεων δασικού χαρακτήρα χρησιμοποιώντας την υπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος, το οποίο στην προκειμένη περίπτωση είναι και περιβαλλοντικό και οικονομικό. Αρα, λοιπόν, αν επεξηγήσουμε περισσότερο τι σημαίνει αυτό, θα πρέπει να δούμε την Τράπεζα Γης.

Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014

Για την Κύπρο ρε γαμώτο...

 
Ντου στην ενημέρωση:

Όταν οι υπογραφές έχουν μεγαλύτερη σημασιά από τις δηλώσεις:

Οι Ντάλτον ...επαναστάτες


Διαβάζοντας το κείμενο Ο πόλεμος των εντυπώσεων και οι διαφημιστές της φρίκης μας ήρθε στο νου η παρακατω ταινία του Λούκυ Λουκ:



Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

Η ελπιδοφόρα ανασύνταξη του κινήματος και της Αριστεράς στην Ισπανία




Αναδημοσίευση από το dea.org.gr
Της Κατερίνα Σεργίδου

Πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί για την επιτυχία του σχήματος Podemos και για τις γενικότερες πολιτικές εξελίξεις στην Ισπανία. Σε πολλά πράγματα τα τελευταία χρόνια η ισπανική κοινωνία μοιάζει με την ελληνική, ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια του μνημονίου. Το κίνημα των αγανακτισμένων, οι τεράστιες διαδηλώσεις, τα μεγάλα εκλογικά ποσοστά της Αριστεράς. Πολλοί σπεύδουν να συγκρίνουν το επίπεδο συνείδησης των δύο λαών. Αναρωτιούνται γιατί στην Ελλάδα σταμάτησαν να γίνονται τόσες πολλές διαδηλώσεις, γιατί δεν έχουμε κι εμείς έναν πολιτικό σχηματισμό σαν το Podemos, γιατι οι Έλληνες δεν ξεσηκώνονται όπως οι Ισπανοί.

Στην πραγματικότητα και τα δύο κινήματα στην Ελλάδα και την Ισπανία έχουν κάνει παρόμοια πράγματα, απλά σε διαφορετικό χρόνο. Ο ενθουσιασμός που συνοδεύει αυτή τη στιγμή το Podemos μοιάζει με το ρεύμα που απέκτησε ο ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια. Επομένως δεν έχουν τόσο νόημα οι ευθείες συγκρίσεις, ούτε το «να γίνουμε Ισπανία», γιατί κάθε χώρα έχει τις δικές της ιδιαίτερες συνθήκες, όσο να δούμε τι έχουμε να κρατήσουμε και τι να αφήσουμε από την ισπανική εμπειρία.

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

Όχι μέτωπο κομμάτων


μέτωπο φωτιάς...

Από τη στιγμή που ξέσπασε η ελληνική κρίση το μεγάλο πολιτικό ζητούμενο ήταν να σχηματιστεί ένα μέτωπο που θα μπορούσε να τη λύσει υπέρ των λαϊκών συμφερόντων. Δυστυχώς το μέτωπο δεν σχηματίστηκε και τα κόμματα εξουσίας – ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, με την ευγενική συνδρομή της ΔΗΜΑΡ και του ΛΑΟΣ – κράτησαν τη χώρα στον καταστροφικό δρόμο των Μνημονίων. Παρά τα όσα λέγονται, η αποτυχία δεν οφείλεται στην θεσμική, πολιτική, ηθική και ψυχολογική φθορά της ελληνικής κοινωνίας τις τελευταίες δεκαετίες. Απεναντίας, το 2010-11 η κοινωνία έδειξε ότι έχει και τη διάθεση και τη δύναμη για να αλλάξει τα πράγματα. Γέννησε κινήματα όπως το ‘Δεν πληρώνω’, στράφηκε με ενδιαφέρον προς νέες προσπάθειες όπως η ΕΛΕ, δημιούργησε μέγα πλήθος τοπικών πρωτοβουλιών αλληλεγγύης, απέρριψε θυμωμένα το παλιό πολιτικό προσωπικό και συνέτριψε εκλογικά το ΠΑΣΟΚ.
Το πρόβλημα προήλθε κυρίως από το πολιτικό σύστημα, η δομική ανεπάρκεια του οποίου φάνηκε στις αρχές του 2012 όταν τρία πράγματα ξεκαθαρίστηκαν. Πρώτον, ότι η κρίση ήταν βαθύτατη και οποιαδήποτε άλλη πορεία εκτός από τη μνημονιακή θα απαιτούσε βίαιη ρήξη με το θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ και πάνω απ’ όλα με την ΟΝΕ. Δεύτερον, ότι τα μεγάλα κόμματα της Αριστεράς που θα έπρεπε να πάρουν την πρωτοβουλία για το σχηματισμό του μετώπου, στην πραγματικότητα έτρεμαν τη ρήξη και τις ευθύνες της. Τρίτον, ότι οι δυνάμεις που ήθελαν τη ρήξη ήταν αδοκίμαστες και συχνά έπασχαν από αθεράπευτο μικρομεγαλισμό.

Πιο συγκεκριμένα, ο ΣΥΡΙΖΑ, ο μεγάλος κερδισμένος των κοινωνικών αγώνων του 2010-11, είχε μετωπικά χαρακτηριστικά από καταβολής του και μιλούσε τη γλώσσα των κινημάτων και της οριζόντιας οργάνωσης. Δυστυχώς αποδείχθηκε ότι δεν ήταν πραγματικός μετωπικός σχηματισμός οργανικά δεμένος με τα λαϊκά στρώματα, αλλά ένα εκλογικό όχημα που αναπαρήγαγε ξεπερασμένες κομματικές και κοινοβουλευτικές πρακτικές. Δύσκολα θα γινόταν αλλιώς, αφού ο στόχος της ηγεσίας του ήταν η αποφυγή της ρήξης και η δημιουργία μια νέας Ευρώπης με την επιδιόρθωση των θεσμών της παλιάς.

Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

Κόμματα, κοινωνικές τάξεις και συμμαχίες


Απόσπασμα από το κείμενο του ιού στην εφημερίδα των Συντακτών
Σαράντα χρόνια από τη Mεταπολίτευση
και η Αριστερά βρίσκεται και πάλι μπροστά
σε ιστορικά διλήμματα. Στο επίκεντρο
των κρίσιμων επιλογών της είναι το ζήτημα
των συμμαχιών. Το θέμα που είχε θέσει με
τη δική τουπολιτική οξύνοια ο Νίκος
Πουλαντζάς μεσούσης της δικτατορίας.


 ...Η αντικατάσταση του κλασικού δικομματισμού, που κυριάρχησε από την αρχή της μεταπολίτευσης, με αυτή τη νέα πραγματικότητα, η οποία δεν έχει ακόμα αποκρυσταλλωθεί, επιτρέπει στους πολιτικούς αναλυτές να πλάθουν κάθε λογής σενάρια. Το γεγονός ότι η κρίση γέννησε νέου τύπου διαχωριστικές γραμμές στο εκλογικό σώμα (με πιο χαρακτηριστική εκείνη μεταξύ «μνημονιακών» και «αντιμνημονιακών») διευκολύνει αυτή τη σεναριολογία, αλλά ενισχύει και τις δυσκολίες των κομμάτων να επιλέξουν τους υποψήφιους εταίρους τους σε κυβερνητικά σχήματα.

Και είναι αλήθεια ότι οι ενδεχόμενες συνεργασίες-συμμαχίες υποκρύπτουν μεγάλες παγίδες για όσους ενδώσουν στον πειρασμό αλλά και για όσους επιλέξουν τον μοναχικό δρόμο. Πιο χαρακτηριστικό θύμα αυτής της αρνητικής εξέλιξης είναι βέβαια η ΔΗΜΑΡ, για την οποία κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά αν είναι η συμμετοχή της στην τρικομματική κυβέρνηση που της στοίχισε περισσότερο ή η έξοδός της απ’ αυτήν. Μια άλλη συμμαχική επιλογή που στοίχισε ακριβά σε κόμμα ήταν η συμμετοχή του ΛΑΟΣ στην τρικομματική κυβέρνηση Παπαδήμου τον Νοέμβριο του 2011. Η ένταξή του σ’ αυτό το σχήμα και η αρχική υποστήριξη των πρώτων μνημονίων οδήγησε το κόμμα του Γιώργου Καρατζαφέρη στην εκλογική ήττα τον Μάιο του 2012, ενώ ταυτόχρονα ήταν αυτή ακριβώς η συμμαχία που άνοιξε τον δρόμο στη Χρυσή Αυγή.

Εξίσου δραστικές συνέπειες είχε και για τον χώρο της «κεντροαριστεράς» η συμμαχία της με τη Δεξιά, από τη στιγμή που αποδείχτηκε ότι επρόκειτο για στρατηγικού χαρακτήρα επιλογή, με ταυτόχρονη πλήρη υιοθέτηση της νεοφιλελεύθερης ατζέντας. Το αποτέλεσμα ήταν η κονιορτοποίηση του χώρου με δημιουργία προσωποπαγών σχημάτων, τα οποία επανασυγκολλώνται ή διασπώνται με κριτήρια απολύτως αδιαφανή και ευκαιριακά.

Δεν υπάρχει δηλαδή πολιτικό κόμμα που μέσα σ’ αυτή τη συγκυρία να μην απασχολείται με τα μαθηματικά των συμμαχιών. Και κάθε σχετικός συνδυασμός είναι μέσα στο πολιτικό παιχνίδι. Αλλά μεταξύ όλων των κομμάτων που διεκδικούν να ηγηθούν σε μελλοντικό κυβερνητικό σχήμα, εκείνο που συγκεντρώνει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ, για τον οποίο έχουν ακουστεί περίπου όλοι οι μετεκλογικοί συνδυασμοί, πιθανοί και απίθανοι. Από τη συμμετοχή του σε κυβέρνηση «μεγάλου συνασπισμού» με τη Νέα Δημοκρατία, μέχρι τη συνεργασία με τους ΑΝ.ΕΛΛ. κλπ. Για το πώς βλέπουν τα ίδια τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τις προοπτικές των συμμαχιών του κόμματός τους φιλοξενούμε σήμερα τις θέσεις του Γιάννη Μηλιού και του Χριστόφορου Παπαδόπουλου. Είναι και οι δύο μέλη της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Θ Καρτερός “διυλίσει τον κώνωπα και καταπίνει την κάμηλο”...


(μια σύντομη απάντηση στο κείμενο του : “Επανεφευρίσκοντας τον Γιώργο”)
Ο Θ. Καρτερός αναλαμβάνει για άλλη μια φορά την “βρώμικη δουλειά” των επιτελείων της Κουμουνδούρου. Κατακεραυνώνει με το πένα του το “ψόφιο σκουλήκι” για να να κρύψει όλα τ' άλλα “σκουλήκια” που περιπλανώνται γύρω μας σήμερα και επιβίωσαν ή γεννήθηκαν μετά τον “πολιτικό θάνατο” του Γ. Παπανδρέου. Γιαυτό γυρίζει αρκετά χρόνια πίσω, όταν ο Γιωργάκης “τη χώρα την έχωσε στην κόλαση μέσω Καστελόριζου”, αλλά αποφεύγει όποιαδήποτε αναφορά, όπως ο διάβολος το λιβάνι, για αυτά που έχουν συμβεί από τότε μέχρι σήμερα. Το μόνο που αναφέρει σε σχέση με το παρόν είναι στην τελευταία παράγραφο: “Έχει και κάτι καλό τελικώς που ο πρώην πρωθυπουργός ακόμα κυκλοφορεί και μας προσφέρει συνταγές σωτηρίας. Μας θυμίζει ποιοι και πώς τον στήριξαν να μας κάνει όσα μας έκανε. Άσε που θυμίζει και σε πολλούς γιατί είναι κομμένο το χέρι τους...

Αυτή η θέση, ότι δηλαδή για την καταστροφή της χώρας ο κύριος υπεύθυνος είναι ο Γ. Παπανδρέου ούτε πρωτότυπη είναι, ούτε αριστερή. Την ίδια ιστορική αναδρομή - με πιο αναλυτικό και τεκμηριωμένο τρόπο - την κάνουν συχνά αρκετοί απ' όλους τους πολιτικούς χώρους. Ακόμα και ο ντίλερ στην πολιτική σκηνή της χρυσής αυγής, το “πρώτο θέμα” πριν ένα χρόνο τα ίδια πράγματα ακριβώς πρόβαλε ( όπως εδώ: “Τρία χρόνια από το έγκλημα στο Καστελόριζο”) με πιο σοβαρό πολιτικό τρόπο από αυτόν του Θ. Καρτερού...

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

Τι απέκρυψαν τα ενημερωτικά μέσα του ΣΥΡΙΖΑ για την εκδήλωση στο Μουσείο Μπενάκη...




Τα "κινήματα" ήταν μόνο στο
πέτο της Ρένας Δούρου...
Η εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο αίθριο του Μουσείου Μπενάκη χτες (Τετάρτη 16/7) παρουσιάστηκε από τον κομματικό τύπο και κομματικά ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης ως ανοιχτή συνάντηση διαλόγου και συντονισμού του ΣΥΡΙΖΑ με κοινωνικές οργανώσεις και φορείς για τις ακτές και τον αιγιαλό.

Εκείνο που κρύφτηκε και δεν έλαβε δημοσιότητα ήταν ότι είχε απευθυνθεί πρόσκληση και προς τα κόμματα και σε “προσωπικότητες”. Συγκεκριμένα σε αυτή την πρόσκληση ανταποκρίθηκαν από τη ΔΗΜΑΡ  η Νίκη Φούντα και ο Θράσος Φωτεινός, από το Ποτάμι ο Παύλος Ελευθεριάδης και ο Στέφανος Ψημένος, οι ανεξάρτητοι βουλευτές Βασίλης Οικονόμου και Οδυσσέας Βουδούρης, και εκπρόσωποι από τον πνευματικό κόσμο, όπως ο Άρης Δαβαράκης.Τώρα, πως μπορεί να συνευρεθεί το “Ποτάμι” με τα κινήματα και να κάνει κοινό μέτωπο, μόνο η φαντασία κάποιων περίεργων εγκεφάλων της Κουμουνδούρου το γνωρίζει...

Ξεκίνησε λοιπόν ο διάλογος που προανήγγειλε ο Δ. Βίτσας στον χαιρετισμό του στο πρώτο συνέδριο του Ποταμιού στο Λαύριο: Ελάτε να μιλήσουμε, χωρίς προκαταλήψεις και προαπαιτούμενα. Με ειλικρίνεια. Χωρίς σκόπιμες διαστρεβλώσεις και καρικατούρες των απόψεων των άλλων».... Αν λοιπόν θέλετε να μάθετε τι γράφει το “Ποτάμι” για την εκδήλωση στο Μπενάκη, μπορείτε να το δείτε στην ιστοσελίδα του εδώ: Tι είπαμε στον ΣΥΡΙΖΑ

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014

"Μην καταστρέψετε τις ακτές σας, όπως η Ισπανία!"


(Από το φωτογραφικό αφιέρωμα του "theguardian" στις Ισπανικές ακτές)
Να μην ακολουθήσει το αποτυχημένο παράδειγμα της Ισπανίας στη διαχείριση του αιγιαλού καλεί την ελληνική κυβέρνηση με επιστολή του προς τους Υπουργούς Οικονομικών και Τουρισμού, ο Διευθυντής του WWF Ισπανίας.
Η επιστολή:

"Αξιότιµοι κ.κ. Υπουργοί, κα Κεφαλογιάννη, κ. Στουρνάρα,
Θορυβηµένοι από την προοπτική µιας άνευ προηγουµένου απώλειας πολύτιµων παράκτιων οικοσυστηµάτων, όπως αυτή προβλέπεται στο νοµοσχέδιο για την «Προστασία του αιγιαλού και των ακτών», το WWF Ισπανίας σας απευθύνει το επείγον αυτό κάλεσµα για επανεξέταση των πολιτικών της Ελλάδας σχετικά µε τη διαχείριση των ακτών και τον τουρισµό, µε στόχο τον επαναπροσανατολισµό της χώρας προς µια ζωντανή οικονοµία µέσω της υγιούς και βιώσιµης διαχείρισης του φυσικού κεφαλαίου.

Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

Η κυβέρνηση της Αριστεράς ως αντιπολίτευση στο κράτος


...Σήμερα αρχίζει να γίνεται εμφανές ότι το όριο του πολέμου που διεξάγεται με απίστευτη σφοδρότητα σε όλα τα κοινωνικά μέτωπα δεν είναι άλλο παρά η αντοχή των «από κάτω», το σημείο ανάφλεξης της κοινωνικής έκρηξης που ούτε αντικειμενικά είναι προσδιορισμένο, ούτε τεχνικά ορίζεται από τις παραπάνω παραμέτρους παραγωγής και κατανάλωσης μέσα στη χώρα ή στην ευρύτερη επικράτεια κίνησης των κεφαλαίων της ΖτΕ. Και αν αυτό είναι αληθές, τότε προκύπτει ευθέως ότι η αντιστροφή των συσχετισμών δύναμης συνδέεται με την ουσιαστική και συμβολική προβολή της στρατηγικής για αναδιανομή πλούτου, εισοδήματος και εξουσίας υπέρ των «από κάτω», ως προμετωπίδα για μια πολιτική ανατροπής των συσχετισμών δύναμης υπέρ της εργασίας, από μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Μόνο στη βάση μιας τέτοιας αναδιανομής αποκτά ουσιαστικό περιεχόμενο αλλά και οραματικό χαρακτήρα το οποιοδήποτε σχέδιο «παραγωγικής ανασυγκρότησης».

Η οδός των «συμμαχιών για την παραγωγική ανασυγκρότηση» οδηγεί σε ντε φάκτο συμβιβασμό πάνω στο σημερινό έδαφος κοινωνικής απαξίωσης της εργασίας και δεν αποτελεί ένα πρώτο βήμα ανατροπής. Εδώ θα ανθίσουν όλοι οι «αναγκαίοι» και «αναπόφευκτοι» συμβιβασμοί που θα προκύψουν στο έδαφος της επενδυτικής αποχής του κεφαλαίου, της πολυποίκιλης φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής των κρατούντων, μιας νέας κρίσης των δημόσιων οικονομικών που θα θέσει εν αμφιβόλω τη λειτουργία των πρωτογενών πλεονασμάτων και θα οδηγήσουν αναπόφευκτα σε διόγκωση της λαϊκής δυσαρέσκειας από την αθέτηση των αφειδώς παρεχομένων προεκλογικών υποσχέσεων. Και σε αυτή τη συγκυρία λίγο θα ωφελήσουν την κυβέρνηση της Αριστεράς και των συμμάχων της (;) τα νομικά καταφύγια στην προστασία της «δημόσιας ιδιοκτησίας», των «δημόσιων επιχειρήσεων» και των «δημόσιων αγαθών», αν δεν δοθεί σαφές περιεχόμενο στο «δημόσιο», αν αυτό δεν ταυτιστεί επομένως απλώς με το «κρατικό». Διότι σε πολλές περιπτώσεις, επιχειρήσεις με κρατική ιδιοκτησία δεν έχουν δείξει καμία ουσιαστική διαφοροποίηση ως προς τη λειτουργία τους από τη λογική του κεφαλαίου, παρά μόνο ως προς το νομικό καθεστώς του βασικού μετόχου που έχει εγκαθιδρύσει και οργανώνει μια ιδιότυπη «δημόσια» αγορά, με ακριβώς τα ίδια κριτήρια και τις ίδιες παραμέτρους της ιδιωτικής.

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

Rethink the Re-think.Για την ανάπλαση του κέντρου της Αθήνας


...Για το κράτος και τα αφεντικά, το κέντρο της Αθήνας είναι «πρόβλημα» για έναν ακόμη λόγο. Το Μουσείο, η Ομόνοια, τα Προπύλαια και το Σύνταγμα, δηλαδή σε μεγάλο βαθμό η Πανεπιστημίου και η Πατησίων, αποτελούν εδώ και δεκαετίες πεδίο που συμπυκνώνει πλήθος κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων. Συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, απεργίες, καταλήψεις πανεπιστημίων και δημόσιων κτιρίων, συγκρούσεις με τις αστυνομικές δυνάμεις, μέχρι και εξεγέρσεις έχουν χαράξει το δικό τους αποτύπωμα, τη δική τους παρακαταθήκη στο κομμάτι αυτό της πόλης. Και η ανάπλαση του κέντρου, στα πλαίσια του Rethink, έρχεται σε πρώτη φάση να επέμβει σε αυτό ακριβώς τον άξονα. Πηγαίνοντας χέρι-χέρι με την «αγωνία» των εμπόρων, των υπουργών, των δημοσιογράφων και του Καμίνη για το «πρόβλημα» που δημιουργεί το συχνό μπλοκάρισμα των δρόμων στην ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας και του τουρισμού. Χέρι-χέρι με τους τόνους χημικών, τις χιλιάδες συλλήψεις και την εκκαθάριση των δρόμων από τους μπάτσους. Με το κλείσιμο των σταθμών του μετρό πριν και κατά τη διάρκεια πορειών, την περιστολή του ασύλου και το προεδρικό διάταγμα του 2013 για περιορισμό των «μικρών» διαδηλώσεων. Με την απαγόρευση συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων, το τελευταίο διάστημα, σε πολύ μεγάλο κομμάτι του κέντρου και τη διαρκή πολεμική απέναντι στην κοινότητα και τον αγώνα ντόπιων και μεταναστών στην ΑΣΟΕΕ...

Ολόκληρο το κείμενο εδώ:
 

Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2014

Συμπάσχουμε και συμπαραστεκόμαστε στον σύντροφο Τάσο Κορωνάκη



Αναδημοσίευση από το "ανένταχτοι εντός ΣΥΡΙΖΑ"
Του Γιώργου Καλαντζόπουλου

Στο τελευταίο τεύχος του “Δελτίου Θυέλλης”, της περιοδικής έκδοσης του “ΔΙΚΤΥΟΥ για να Πολιτικά και Κοινωνικά δικαιώματα” δημοσιεύτηκε άρθρο του Τάσου Κορωνάκη με τον τίτλο: “Πιο ανοιχτά, πιο ριζοσπαστικά με τον ΣΥΡΙΖΑ για την ανατροπή”, το οποίο δεν έτυχε καμιάς προβολής από τον κομματικά έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, εκτός μιας αναδημοσίευσης στο “REDnotebook”. Ο Τάσος Κορωνάκης, ως γνωστόν εκτός από τα κομματικά “αξιώματα” που κατέχει ήταν και ένας από τους πρωτεργάτες της πρωτοβουλίας των “53” που κατέθεσαν το πολυσυζητημένο κείμενο στην τελευταία ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ.

Δηλώνουμε χωρίς πολλές περιστροφές ότι συμμεριζόμαστε τις ανησυχίες που εκφράζει και αποδεχόμαστε την στοχοθεσία που θέτει ως προς το ζήτημα των συμμαχιών του ΣΥΡΙΖΑ. Θα συμφωνήσουμε λοιπόν με αυτά του γράφει:

Μία εκτίμηση που προεξοφλεί πως ο ΣΥΡΙΖΑ από μόνος του δεν μπορεί να υπερβεί το επίπεδο του 30%, πέρα από την έλλειψη αυτοπεποίθησης που αναπαράγει, μας οδηγεί με έναν μάλλον σχηματικό τρόπο στην αναγκαστική επιλογή συμμάχων μεταξύ των υπαρκτών πολιτικών σχηματισμών, από τους οποίους κιόλας θα κριθεί και η επιτυχία του σχεδίου μας. Κάπως έτσι εκκινεί μία συζήτηση περί μετατόπισης της γραμμής μας, είτε προς την Κεντροαριστερά, είτε προς τον πατριωτικό χώρο, αναζητώντας και την αύξηση της επιρροής μας και την συγκρότηση συμμαχιών. Έτσι όμως δημιουργείται ένας πραγματικός κίνδυνος αλλοίωσης του στίγματος που μας έφερε ως εδώ και αποσταθεροποίησης του κόσμου που ήδη πίστεψε και αγωνίστηκε για την κυβέρνηση της Αριστεράς.

Υπενθυμίζουμε όμως ότι “συζήτηση περί μετατόπισης της γραμμής μας, είτε προς την Κεντροαριστερά, είτε προς τον πατριωτικό χώρο” δεν προέκυψε ξαφνικά από το εκλογικό αποτέλεσμα, ούτε βέβαια “άνοιξε” με το κείμενο των “53”. Είχαν προηγηθεί “μάχες” όταν εκείνες οι επιλογές που κατακρίνει σήμερα ο Τ.Κ. έπεσαν προεκλογικά από τον ουρανό ως το θείο “μάνα” που θα έφερνε την νίκη και θα άλλαζε ριζικά το πολιτικό τοπίο στις 26 του Μάη.

Το παρελθόν είναι εδώ... Απομένει να ενωθεί για να σωθεί;

Αναδημοσίευση από το "ατίθαση σκέψη"
Του Δημήτρη Βάσσιου

Με ανοιχτή επιστολή ο δήμαρχος Ηλιούπολης κ. Βαλασόπουλος καλεί τους άλλους εκλεγμένους δημάρχους να συνταχθούν στην ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς... Λίγες μέρες μετά τις εκλογές και την οριακή επανεκλογή του ίδιου ως "ανεξάρτητου".

Η απογοήτευσή του είναι εμφανής όταν αναφέρεται στις μέχρι τώρα προσπάθειες ανασυγκρότησης της κεντροαριστεράς, του πολιτικού χώρου που μας έβαλε στα μνημόνια : "Κόμματα, κινήσεις, ομάδες προβληματισμού με καλή πρόθεση, με αγωνία για το μέλλον της χώρας..., δεν μπόρεσαν μέχρι σήμερα την αγωνία, το ενδιαφέρον και το πολιτικό τους όραμα να το κάνουν αγωνία, ενδιαφέρον και όραμα της κοινωνίας. Ίσως γιατί δεν είναι πειστικοί. Ίσως γιατί είναι πολύ θεωρητικοί. Σίγουρα όμως γιατί είναι μακριά από την κοινωνία. Μακριά από το λαό...".

"Πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε 5, δεν είμαστε 8, δεν είμαστε 58, δεν είμαστε 75" αναφωνεί με αισιοδοξία ο κ. Βαλασόπουλος και δικαίως αφού ο ίδιος κατάφερε να επανεκλεγεί για μερικές εκατοντάδες ψήφους έναντι του κ. Κοκοτίνη.

"Το κοινωνικό έρεισμα που κατέγραψε ο χώρος της κεντροαριστεράς στην Αυτοδιοίκηση... είναι μια σταθερή και υγιής βάση για την εκκίνηση και στήριξη του νέου εγχειρήματος" κι αυτό καταδεικνύεται με σαφήνεια, καθώς "εκλέγονται περισσότεροι από 100 Δήμαρχοι προερχόμενοι από τον χώρο αυτό", υποστηρίζει ο κ. δήμαρχος.

Δεν θα λέγαμε ότι έχει άδικο στις γενικές διαπιστώσεις ο κ. Βαλασόπουλος :

Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

Με αφορμή την 2η συνάντηση της πρωτοβουλίας των “ανένταχτων εντός ΣΥΡΙΖΑ”...



(για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι)

Το αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ των μελών του τέθηκε από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του. Όμως η πραγμάτωσή του σκοντάφτει πάντα στο ίδιο εμπόδιο:


Μια από τις στιγμές που κρίθηκε με μαζικούς όρους αλλά ηττήθηκε στην μετωπική σύγκρουση με τους μηχανισμούς των συνιστωσών, ήταν η 3η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ ( Νοέμβρης 2009). Σκηνές από το πως διέλυσαν τότε οι “συνιστώσες” την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη ώστε να μην λάβει ως σώμα καμία απόφαση, μπορείτε να δείτε εδώ:

Περισσότερες πληροφορίες για εκείνη την συνδιάσκεψη εδώ:

Ένα μήνα πριν από αυτή την συνδιάσκεψη (Οκτώβρης 2009) είχε πραγματοποιηθεί και η 2η ανοικτή συνέλευση μελών του ΣΥΡΙΖΑ. Εικόνες από αυτή την ανοικτή συνέλευση εδώ:

Ανένταχτοι εντός ΣΥΡΙΖΑ: 2η συνάντηση για την πορεία του ΣΥΡΙΖA στις 9/7


Αναδημοσίευση από το left.gr



Ανένταχτοι εντός ΣΥΡΙΖΑ: 2η συνάντηση για την πορεία ΣΥΡΙΖA 
Τετάρτη 9 Ιουνίου 2014 ώρα 7.00 μμ 
 ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΗ (Πανεπιστημίου 56 – Μέγαρο Έρμής)


Μετά από κάλεσμα των “Ανένταχτων εντός ΣΥΡΙΖΑ”, μέλη του ΣΥΡΙΖΑ από Αθήνα και επαρχία συναντήθηκαν το Σάββατο 28 Ιουνίου στον πολυχώρο της Ανοικτής Πόλης. Η συζήτηση επικεντρώθηκε σε τρέχοντα πολιτικά προβλήματα και διερευνήθηκε η δυνατότητα συλλογικού αυτοπροσδιορισμού όσων μελών δεν ανήκουν σε τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Ο διάλογος αυτός θα συνεχιστεί στην νέα συνάντηση που θα πραγματοποιηθεί στον ίδιο χώρο την Τετάρτη 9-7-2014 7μμ, με στόχο την συνδιαμόρφωση πολιτικών πρακτικών που κατοχυρώνουν την ενεργό συμμετοχή των μελών στην λήψη των αποφάσεων αλλά και περιφρουρούν τις πολιτικές αποφάσεις του 1ου Συνεδρίου.

Εκ μέρους των "ανένταχτων εντός ΣΥΡΙΖΑ"
Τα μέλη της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ:
Μάριος Κρητικός
Άννα Μαντέλου

Κυριακή, 6 Ιουλίου 2014

ΑΜΗΧΑΝΙΑ


Του Ν.Κ. - μέλους της "Αντίστασης με τους Πολίτες του Χαλανδρίου"

Με ποιόν να πρωτοπαλαίψεις;

- Με τον Περικλέτο που του κουνάει το δάχτυλο η Μέρκελ και προσπαθεί να πείσει τους αφελείς ότι το 20 + % είναι πλειοψηφία;

- Με το χεσμένο Μπένυ που κάνει ό, τι είναι δυνατόν για να δείξει ότι είναι δεξιότερος του Περικλέτου για να διασωθεί (και όχι μόνον πολιτικά);

- Με τους εξωνισμένους υπηρέτες του μερκελισμού που έχουν κάνει επιστήμη το λεκτικό τραμπουκισμό από τηλεοράσεως, εντύπων και διαδικτυακών μέσων;

- Με τους επίγονους των ταγματασφαλιτών που "αγιοποιούνται" από τους "αναθεωρητές" της ιστορίας;

- Με τους χλεχλέδες ποταμών, λιμνών και άλλων υδάτινων οικοσυστημάτων του δοκιμαστικού σωλήνα που προθύμως λαμβάνουν μέρος σε πειράματα εκφυλισμού της πολιτικής;

- Με τους "αριστερούς" του "μέσα-έξω" από το μνημόνιο και του καμπινέ που διέγραψαν τη λέξη "έρμα" από την πολιτική τους;

- Με τους μνημονιακοψηφίσαντες που θέτουν και... όρους για την επόμενη ημέρα;

- Με τους πούρους επαναστάτες που έχουν όραμα τη "δευτέρα παρουσία" και εν ονόματι αυτής συμμαχούν και με το διάβολο (αρκεί να μην τον λένε ΣΥΡΙΖΑ);

- Με εκείνους που θεωρούν ότι είμαστε ένα βήμα πριν τα χειμερινά ανάκτορα αλλά θα μας πουλήσουν πριν φτάσουμε σε αυτά;

- Με τάσεις, υποτάσεις, ανθυποτάσεις και παρακλάδια που ερίζουν για το πάπλωμα λες και το έχουν εξασφαλίσει;

κλπ. κλπ. κλπ.

Ο νεοφιλελευθερισμός του "εγώ" έχει φροντίσει για τον κατακερματισμό της σκέψης σε έναν κόσμο που ο φόβος για το χειρότερο μας πάει 50 χρόνια (τουλάχιστον) πίσω...

Παρασκευή, 4 Ιουλίου 2014

Συζήτηση με τη Σαλόμε Ραμίρεζ: Τι είναι και τι θέλει το Podemos


Αυτές τις μέρες βρέθηκε στη χώρα μας η Σαλόμε Ραμίρεζ, μέλος των Podemos, η οποία είχε προσκληθεί στο Αντιρατσιστικό  Φεστιβάλ των Χανίων. Στην επιστροφή της για την Ισπανία πέρασε από την Αθήνα, όπου διοργανώθηκε μια συζήτηση στα γραφεία της “εποχής”.

Παρουσιάζουμε μερικές από τις απαντήσεις της Σ. Ραμίρεζ σε ερωτήματα που τέθηκαν στην συζήτηση καθώς και μια σύντομη εισήγηση της για το τι είναι και τι θέλει το Podemos. Αφήνουμε στον αναγνώστη να κάνει τις συγκρίσεις που καταγράφουν τις διαφορές με την πιο παραδοσιακή Αριστερά της χώρα μας σε βασικά ζητήματα που αφορούν στην άσκηση και την παραγωγή της Πολιτικής, στην ενεργό συμμετοχή του λαϊκού παράγοντα στο εσωτερικό των πολιτικών σχηματισμών της αλλά και ζητήματα διαφάνειας και δημοκρατίας σε αυτούς τους σχηματισμούς:

Απαντήσεις σε ερωτήματα:


Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

Η Αριστερά μετά τις εκλογές


της Ελένης Πορτάλιου [*]

Η Αριστερά μετά τις εκλογές δεν φαίνεται ν’ αναστοχάζεται, τουλάχιστον όσον αφορά τις πλειοψηφικές αποτιμήσεις των κομμάτων και οργανώσεών της, λαμβάνοντας υπ’ όψιν και τα εκλογικά αποτελέσματα, για τα μείζονα στρατηγικά και πολιτικά επίδικα που αφορούν στο ζήτημα της αριστερής κυβέρνησης και της διαδικασίας αφαίρεσης της εξουσίας από τις κυρίαρχες νεοφιλελεύθερες, μνημονιακές δυνάμεις του αστισμού.

Η κρίση του πολιτικού συστήματος μεταφράζεται σήμερα σε κρίση αντιπροσώπευσης και σε εκλογική ήττα της κυβερνητικής συμμαχίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ στις ευρωεκλογές, όχι, όμως, και σε κρίση του κράτους, οι οικονομικοί, κατασταλτικοί και ιδεολογικοί μηχανισμοί του οποίου διαμόρφωσαν και διαμορφώνουν τη μεγαλύτερη ταξική πόλωση που γνώρισε η χώρα από την εποχή του εμφυλίου μέχρι την έναρξη των μνημονίων.

Η ακραία αυτή νεοφιλελεύθερη ταξική πολιτική υφαρπαγής εισοδημάτων, δικαιωμάτων, δημόσιας περιουσίας και αγαθών, που εφαρμόζεται σήμερα σε βάρος των λαϊκών τάξεων αλλά και μεσαίων στρωμάτων των πόλεων και της υπαίθρου, αποτυπώθηκε με μεγάλη ευκρίνεια στην κοινωνική γεωγραφία του εκλογικού αποτελέσματος, όπως και στη μειωμένη συμμετοχή ιδιαίτερα σε σχέση με τον Μάιο του 2012 (544.718 λιγότεροι ψηφίσαντες). Αυτοί που πλήττονται κατά κύριο λόγο από τις μνημονιακές πολιτικές ψηφίζουν αριστερά και, πάντως, αντιμνημονιακά ή αποσύρονται από την κάλπη. Ψηφίζουν, όμως, και Χρυσή Αυγή, δηλαδή ένα νεοναζιστικό κόμμα υπόδικο ως εγκληματική οργάνωση, το οποίο υπερβαίνει σε ακρότητα όλα τα ακροδεξιά ευρωπαϊκά κόμματα πλην του Ουγγρικού Jobbic. Δεν θ’ αναφερθώ σ’ αυτό το μείζον ζήτημα - έχω καταθέσει ένα εκτενές κείμενο - θεωρώ, όμως αδιανόητο το ότι η άνοδος της Χρυσής Αυγής δεν έχει απασχολήσει σοβαρά, εκτός εξαιρέσεων, την αριστερά.

Π.Γ. ΣΥΡΙΖΑ: Γήπεδο της ΑΕΚ, μόνο εντός του οικοπέδου της

Αναδημοσίευση από το left.gr

Η αξιωματική αντιπολίτευση θα καταψηφίσει το σύνολο του Ρυθμιστικού σχεδίου συμπεριλαμβανομένων των άρθρων 81 και 82

Όπως δήλωσε η εισηγήτρια του κόμματος κυρία Αφροδίτη Θεοπεφτάτου στην αρμόδια επιτροπή που επεξεργάζεται το νομοσχέδιο για το Ρυθμιστικό, το κόμμα της θα καταψηφίσει τα επίμαχα άρθρα 81 και 82.

Όπως αναφέρει η «Αυγή», η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να καταψηφίσει το νομοσχέδιο για το ρυθμιστικό, με 12 – 9, στο οποίο περιλαμβανόταν ρύθμιση για το γήπεδο της ΑΕΚ. Συνεπώς, ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει ότι η ανέγερση του νέου γηπέδου της ΑΕΚ μπορεί να γίνει μόνο και αυστηρώς στο χώρο του παλαιού.

Η μειοψηφία των μελών υποστήριξε να κατατεθεί τροπολογία με την οποία θα εξαιρείτο το υπό ανοικοδόμηση γήπεδο της ΑΕΚ από το νομοσχέδιο και θα δινόταν η δυνατότητα ανταλλαγής μερικών στρεμμάτων που ανήκουν στον ευρύτερο χώρο του Άλσους της Νέας Φιλαδέλφειας με άλλα στρέμματα στο Δήμο, που θα γίνονταν χώροι πρασίνου, προκειμένου το νέο γήπεδο της ΑΕΚ να χτιζόταν σε έκταση μεγαλύτερη του παλαιού γηπέδου και με πρόβλεψη για δημοτικό πάρκινγκ δίπλα στο γήπεδο.


ΑΛΛΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ