ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΓΕΝΙΚΑ ΕΠΙΤΕΛΕΙΑ!
Αγωνιζόμαστε για την "ΣΥσπείρωση της ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς" στην κατεύθυνση της κοινής δράσης στους μαζικούς χώρους και τα κοινωνικά κινήματα, και παράλληλα για την πολιτική της συγκρότηση σε ένα ενιαίο αμεσοδημοκρατικό πολιτικό φορέα

H ζωή των τζιτζικιών

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

Ali Fayyad : "Να συνδυάσουμε την αντίσταση με τη δημοκρατία, την ελευθερία με την απελευθέρωση "

Αναδημοσίευση από το "περγάδι"
Στην Ασίζη της Ιταλίας,τοβράδυ του Σαββάτου στις 25 Αυγούστου, διεξάχθηκε το τελευταίο φόρουμ του Campo Antiimperialista με θέμα : Η αραβική "άνοιξη", η σύγκρουση στη Συρία και η ιμπεριαλιστική στρατηγική για τη Μέση Ανατολή.Ο εκπρόσωπος του Campo Antiimperialista, που είχε την πρωτοβουλία της συνάντησης, είπε μεταξύ άλλων ότι οι εξεγέρσεις αυτές είχαν και σαφή ταξικά χαρακτηριστικά. Το πρόβλημα είναι λοιπόν να μείνει ενωμένο το λαϊκό μέτωπο που πρωταγωνίστησε στις εξεγέρσεις, συμπεριλαμβανομένου του ισλαμικού στοιχείου, δεδομένου ότι "η συμμαχία με τις μουσουλμανικές μάζες είναι απαραίτητη, αν θέλουμε να νικήσουμε τον Σιωνισμό και τον ιμπεριαλισμό".

Οι βασικοί ομιλητές σε αυτό το φόρουμ ήταν τρεις: ο καθηγητής Dehshiri,του Πανεπιστημίου της Τεχεράνης, ο Ali Fayyad, μέλος της ηγεσίας της Χεζμπολάχ, και από την Ελλάδα ο Βαγγέλης Πισσίας. Λαμβάνοντας υπόψη το εύρος των θεμάτων που καλύφθηκαν, θα περιοριστούμε σε μια σύντομη περίληψη των απόψεων που εκφράστηκαν από τους τρεις ομιλητές της βραδιάς.

Το μανιφέστο των Γιούργκεν Χάμπερμας, Πέτερ Μπόφινγκερ και Γιούλιαν Νίντα- Ρίμελιν


Αναδημοσίευση από την "ΑΥΓΗ"
Ολόκληρο το κείμενο της πρότασης - μανιφέστο των Γιούργκεν Χάμπερμας, Πέτερ Μπόφινγκερ και Γιούλιαν Νίντα- Ρίμελιν για τη διαμόρφωση του εκλογικού προγράμματος του SPD όπως δημοσιεύτηκε στην Frankfurter Allgemeine Zeitung:

«Η κρίση του ευρώ σηματοδοτεί την αποτυχία μιας αδιέξοδης πολιτικής. Η γερμανική κυβέρνηση δεν διαθέτει το θάρρος να κινηθεί πέραν ενός status quo που δεν είναι πια βιώσιμο. Αυτός είναι ο λόγος που παρά τα εκτεταμένα προγράμματα διάσωσης και τις αμέτρητες έκτακτες συνόδους κορυφής, την τελευταία διετία η κατάσταση της ευρωζώνης δεν παύει να υποβαθμίζεται. Ευρισκόμενη στο χείλος μιας οικονομικής συντριβής, η Ελλάδα αντιμετωπίζει την προοπτική της αποχώρησής της από την ευρωζώνη που θα είχε ανυπολόγιστες αρνητικές συνέπειες στα άλλα κράτη-μέλη. Η Ιταλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία βυθίζονται σε βαθιά ύφεση, που εκτοξεύει στα ύψη την ανεργία.

Η οικονομική δυσπραγία στις προβληματικές αυτές χώρες εξασθενεί ακόμα περισσότερο την ήδη ευάλωτη κατάσταση των τραπεζών, ενώ η αυξανόμενη δυσπιστία για το μέλλον της νομισματικής ενότητας υπονομεύει την εμπιστοσύνη των επενδυτών, που αντιμετωπίζουν με ολοένα και μεγαλύτερη επιφύλαξη τα κρατικά ομόλογα των προβληματικών κρατών. Η αύξηση των επιτοκίων δανεισμού των κρατικών ομολόγων, σε συνδυασμό με την σταθερή επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης, ακυρώνουν κάθε προοπτική ανάκαμψης, που έτσι κι αλλιώς ήταν εξ αρχής γνωστό πως δεν θα ήταν εύκολη.

Αυτή η αυτοτροφοδοτούμενη αποσταθεροποίηση οφείλεται εν πολλοίς στις «εκ των ενόντων» εφαρμοζόμενες στρατηγικές αντιμετώπισης της κρίσης, που μόλις τώρα άρχισαν να εγγίζουν το ζήτημα της ενίσχυσης των ευρωπαϊκών θεσμών. Το γεγονός είναι πως τα τελευταία χρόνια η κρίση αντιμετωπίστηκε με αποσπασματικότητα και προχειρότητα που το μόνο που πέτυχε είναι να χειροτερεύσει τα πράγματα, δείχνει πόσο απουσιάζει η πολιτική δημιουργικότητα.

Από την άλλη, η ανάγκη για περισσότερη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση δεν πηγάζει μόνο από την τρέχουσα κρίση της ευρωζώνης, αλλά κι από την ανάγκη να παταχθούν οι κακοήθεις πρακτικές και το σκιώδες παράλληλο σύμπαν που έχουν οικοδομήσει κατά μήκος και πλάτος όλης της πραγματικής οικονομίας αγαθών και υπηρεσιών οι επενδυτικές τράπεζες και τα κερδοσκοπικά κεφάλαια. Αυτό απαιτεί από τους πολιτικούς μας να ορθώσουν το ανάστημά τους και να αναλάβουν ξανά τον έλεγχο.

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

Όλα κοινά: Ένα νέο/παλιό σύνθημα για τη διεθνή εργασία και τον εργατικό διεθνισμό

Αναδημοσίευση από την "δράση"

Του Peter Waterman

Τον 18ο αιώνα
Κρεμούν τον άντρα και μαστιγώνουν τη γυναίκα
που κλέβει τη χήνα από τα κοινά,
Αλλά αφήνουν λυτό τον μεγαλύτερο κακοποιό
που κλέβει τα κοινά από τη χήνα.
(Αγγλικό λαϊκό ποίημα, περίπου 1764)


Τον μακρύ 19ο αιώνα
Το προλεταριάτο, η μεγάλη τάξη που αγκαλιάζει όλους τους παραγωγούς των πολιτισμένων εθνών, η τάξη που απελευθερώνοντας τον εαυτό της θα ελευθερώσει την ανθρωπότητα από το δουλικό μόχθο και θα μετατρέψει το ανθρώπινο ζώο σε ελεύθερη ύπαρξη - το προλεταριάτο, προδίδοντας τα ένστικτά του, περιφρονώντας την ιστορική του αποστολή, έχει αφήσει τον εαυτό να διαστραφεί από το δόγμα της εργασίας. Βαναυσότητα και τρόμος έχουν γίνει η τιμωρία του. Όλα τα ατομικά και κοινωνικά δεινά του γεννήθηκαν από το πάθος του για δουλειά.
(Πολ Λαφάργκ, 1893)

Αντί για το συντηρητικό σύνθημα «δίκαιος μισθός για δίκαιη εργασία», θα πρέπει να γράψουμε στη σημαία μας το επαναστατικό σύνθημα: «Κατάργηση του συστήματος της μισθωτής εργασίας». Είναι η ιστορική αποστολή της εργατικής τάξης να καταργήσει τον καπιταλισμό. Ο στρατός της παραγωγής πρέπει να οργανωθεί, όχι μόνο για την καθημερινή πάλη με τους καπιταλιστές, αλλά και για να συνεχίσει την παραγωγή όταν ο καπιταλισμός θα έχει ανατραπεί. Με την οργάνωση στη βιομηχανία δημιουργούμε τη δομή της νέας κοινωνίας μέσα στο κέλυφος της παλιάς.
(Πρόλογος του Καταστατικού των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου, 1905)

Για το ΠΑΣΟΚ του Θ. ΚΑΤΣΑΝΕΒΑ και άλλα παρόμοια...

1. πες μου ποιοί είναι οι φίλοι σου...


Για όσους ασχολούνται με τις αλληλεπιδράσεις και επιρροές ανάμεσα στο χώρο του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, ας μην λησμονούν ότι εκτός από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, είναι εδώ και το ΠΑΣΟΚ του γαμπρού του, του Θ. Κατσανέβα:

Τι είπε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης περισσότερο απ’ αυτό που διδάσκει η ιστορία ; Αυτό που υποστηρίζουν πάμπολλοι διεθνώς αναγνωρισμένοι οικονομολόγοι αναλυτές όπως μεταξύ άλλων, οι Paul Krugman, Joseph Stiglitz, Nouriel Roumbini, Kenneth Rogof, Otmar Issing, Marchelo de Κeko, Werner Sinn, Helmout Slesinger, Zack Sapir,George Fritman,Simon Dreick, Roger Boutle, κλπ., και ειλικρινείς φιλέλληνες όπως ο ευπατρίδης Ziscar d’ Estain.

( απόσπασμα από το αρθρο  Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΚΑΙ Ο ... ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ  του ΘΟΔΩΡΟΥ ΚΑΤΣΑΝΕΒΑ που δημοσιεύεται στην iskra )

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2012

Η κρίση στην Μέση Ανατολή ως "καταλύτης" για τις εξελίξεις στην Ε.Ε.



Τα μπακαλοτέφτερα της τρόικα και της Ευρωπαϊκής Τράπεζας με τους δημοσιονομικούς περιορισμούς και με τα ισοζύγια στα ελλείμματα μπορούν από την μια μέρα στην άλλη να πεταχτούν στα σκουπίδια, από ορισμένα συμβάντα που δεν προέρχονται ούτε από εξελίξεις στον χώρο της οικονομίας, ούτε από την παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα στο πολιτικό σκηνικό. Μια όξυνση της κρίσης στην μέση ανατολή (Συρία – Ιράν) η όποια θα συνοδεύεται με μια “ανεξέλεγκτη” αύξηση της τιμής του πετρελαίου, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα επιταχύνει τις εξελίξεις στην Ε.Ε. δημιουργώντας “αναστάτωση” στις αγορές και αναταράξεις στην οικονομία της Ευρώπης με απρόβλεπτες συνέπειες. Για να αντιληφθούμε το μέγεθος αυτής της “αναστάτωσης, αρκεί μόνον να θυμηθούμε την “αναστάτωση” η οποία εκδηλώθηκε στις αγορές αλλά και στα πολιτικά επιτελεία, όταν ο Γιωργάκης ανακοίνωσε ότι “σκέφτεται” ως εκδοχή  το δημοψήφισμα για την παραμονή της χώρας μας στην ευρωζώνη...

Όπως έχει επισημάνει πρόσφατα ο Γ. Μηλιός στο άρθρο του Θα αποχωρήσει η Βρετανία από την Ευρωπαϊκή Ένωση; στην Αυγή: «Η συζήτηση που διεξάγεται μεταξύ των αξιωματούχων του συστήματος, ιδεολογικών ('δεξαμενές σκέψης', 'κορυφαίοι' οικονομολόγοι κ.λπ.) και πολιτικών (κυβερνήσεις, ευρωπαϊκές αρχές, αστικά κόμματα), σχετικά με τον 'κίνδυνο διάλυσης της ΖτΕ' ή την πιθανότητα 'εξόδου' κάποιων χωρών από αυτήν [ή την Ε.Ε., θα πρόσθετα σήμερα, Γ.Μ.], στην πραγματικότητα συνιστά 'μετάθεση', δηλαδή συγκάλυψη του πραγματικού επίδικου, που είναι η ομοσπονδοποίηση της Ευρώπης σε αντιλαϊκή - νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση και η διαμάχη γύρω από τα μέσα για την 'αναίμακτη' επίτευξη αυτού του διακυβεύματος».
Εντούτοις η θέση που μόλις υποστήριξα δεν συνεπάγεται ότι η διάλυση της Ε.Ε. είναι αδύνατη. Μια ενδεχόμενη πολιτική υπερίσχυση των δυνάμεων της νεοφιλελεύθερης ή/και ρατσιστικής Άκρας Δεξιάς, που ευαγγελίζεται την «εθνική αναδίπλωση» ως διέξοδο από την οικονομική κρίση, θα έθετε τότε σε άμεσο κίνδυνο την ύπαρξη και της Ευρωζώνης και της Ε.Ε. Διότι, κακά τα ψέματα, εθνική αναδίπλωση χωρίς εθνικό νόμισμα και «προστατευτισμό» της εγχώριας αστικής τάξης από τον διεθνή καπιταλιστικό ανταγωνισμό δεν νοείται.

Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2012

Ποιοί εκφράζουν σήμερα το "νέο" ΠΑΣΟΚ στον "νέο" ΣΥΡΙΖΑ;


Το μέτρο της εφεδρείας είναι η τελική κατάληξη ενός ξεπεσμένου δημοσίου τομέα που... βασίστηκε στην αργομισθία και την αναξιοκρατία. Όχι στην εφεδρεία, ναι στην παραγωγική εργασία.
(Γραφείο τύπου της “χρυσής αυγής”)


Η Αριστερά ήδη βρίσκεται μπροστά σε ένα τοπίο που εντείνεται η ταξική πάλη και οξύνονται οι ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις. Αναμένονται πολλές εξεγέρσεις και ταραχές, όμως δεν πρόκειται να συμβεί καμία “σοσιαλιστική επανάσταση”, απ' αυτές που γνωρίσαμε τον προηγούμενο αιώνα. Το δίλημμα ανάμεσα στην “επανάσταση” και την “μεταρρύθμιση” στερείται σήμερα πολιτικού περιεχομένου και λειτουργεί μόνον με όρους ιδεολογικούς για να αναπαράγει διαχωριστικές γραμμές στο εσωτερικό της Αριστεράς. Η διάκριση όμως ανάμεσα στον “κυβερνητισμό” και την αυτονομία του μαζικού κινήματος από πολιτικές κρατικής διαχείρισης παραμένει επίκαιρη. Αποτελεί μάλιστα το πεδίο στο οποίο θα οξυνθούν οι αντιθέσεις στο εσωτερικό της Αριστεράς και κυρίως στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί από τις απαντήσεις που θα δοθούν - όχι στο επίπεδο των ιδεολογικών διακηρύξεων και προγραμματικών στόχων αλλά των πολιτικών πρακτικών και στάσεων τόσο απέναντι στο μαζικό κίνημα όσο και απέναντι στο κράτος - θα κριθεί τελικά αν θα κατορθώσει να ενσωματωθεί στο χώρο σύγκρουσης των ενδοκαπιταλιστικών αντιθέσεων ή θα διαμορφώσει μια πολιτική διακριτή απ' αυτές προς όφελος του κόσμου της εργασίας και των μικρομεσαίων στρωμάτων, τα οποία εξαθλιώνονται και καταστρέφονται χωρίς να έχουν ούτε καν την δυνατότητα να “προλεταριοποιηθούν”...

Ανοιχτή συνέλευση της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης (Αθήνας) στον αγώνα των εργαζομένων στη Βιομηχανική Μεταλλευτική



Σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε, με μεγάλη συμμετοχή, την Τετάρτη 1/8 στον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο Νοσότρος, αποφασίστηκε η συγκρότηση Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στον αγώνα των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, στη βάση των αποφάσεων της γενικής συνέλευσης των εργαζομένων για εργατικό συνεταιρισμό και αυτοδιαχείριση του εργοστασίου.

Στην εκδήλωση παραβρέθηκε και μίλησε για τις ανάγκες και τις προοπτικές του αγώνα ο πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στη Βιομηχανική Μεταλλευτική.

Η Πρωτοβουλία που είναι ανοιχτή και λειτουργεί συνελευσιακά, θα πραγματοποιήσει ανοιχτή συνέλευση την Πέμπτη 23 Αυγούστου, 8:00 μ.μ., στο Νοσότρος. Καλεί κάθε αγωνιστή και συλλογικότητα που ενδιαφέρεται να στηρίξει τον αγώνα αυτό να πάρει μέρος, για τη συνδιαμόρφωση των δράσεων αλληλεγγύης και συμμετοχής στο εγχείρημα αυτοδιαχείρισης των εργατών.

Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης
στον αγώνα των εργαζομένων στη Βιομηχανική Μεταλλευτική

Τρίτη, 21 Αυγούστου 2012

Τα φιλαράκια (της αμερικανικής πρεσβείας)

Αναδημοσίευση από το UNFOLLOW


Είναι κατανοητό πως το πιο μισητό πρόσωπο στην αμερικανική διπλωματία, τις πρεσβείες και τους συνεργάτες τους ανά τον κόσμο είναι ο Τζούλιαν Ασάνζ. Λίγο είναι να οικοδομείς επί χρόνια το προφίλ του έγκυρου και αντικειμενικού αναλυτή, του τολμηρού και ρηξικέλευθου πολιτικού που δεν λυγάει μπροστά στο πολιτικό κόστος και ξαφνικά να βγαίνει στη φόρα, με ημερομηνίες και λεπτομέρειες, ότι ήσουν «βαθύ λαρύγγι» της αμερικανικής πρεσβείας; Ότι για το μοντάζ της εκπομπής σου είχε άποψη η πρεσβεία; Ότι πήγαινες και ξέρναγες χαρτί και καλαμάρι στον πρέσβη ό,τι ήξερες για το κόμμα σου ή ό,τι λεγόταν στο υπουργικό; Ότι πίεζες στο ΚΥΣΕΑ για την αγορά πανάκριβων αμερικανικών μαχητικών λίγο πριν η χώρα χρεοκοπήσει; Και μετά μάλιστα η ίδια πολιτικός έβγαινες κι επικροτούσες τα Μνημόνια;

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2012

Καταληψίες της γης ενάντια στην κυριαρχία του καπιταλισμού

Αναδημοσίευση από το periferiastereas.blogspot.gr
Του Δημήτρη Γκιβίση

Περισσότεροι από 15.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν πριν λίγες ημέρες στην Puebla dela Sierra στην Μαδρίτη, για να προωθήσουν την δημιουργία ενός δικτύου ομάδων καταληψιών της γης. Το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης της Puebla dela Sierraγια τέσσερις ημέρες έγινε ένας χώρος δημιουργικής συνάντησης για την ανταλλαγή εμπειριών, και τον προβληματισμό σχετικά με τους περιορισμούς, τα κίνητρα και τους στόχους του κινήματοςκατάληψης χωριών και αγροτικών κοινοτήτων, που λειτουργούν με πλήρη αυτονομία, συνδέοντας τη ζωή στη φύση με την αξιοποίηση των φυσικών πόρων. Η ομάδα που φιλοξένησε την συνάντηση ήταν ο συνεταιρισμός«LosApisquillosdelaPuebla» από την Μαδρίτη, που για δύο χρόνια εργάζεται για τη δημιουργία ενός δικτύου σε όλη την Ισπανία, που θα χρησιμεύει για την προώθηση της αμοιβαίας υποστήριξης,τη διάδοση εμπειριών και την ενίσχυση νέων μοντέλων ζωής ενάντια στην κυριαρχία του καπιταλισμού, τον καταναλωτισμό και τον ατομικισμό.

Κυριακή, 19 Αυγούστου 2012

Τα πολεμικά πλοία πάνε κι' έρχονται στην Ύδρα!



Πριν μερικές μέρες διαβάζαμε:

Με τη φρεγάτα του Πολεμικού Ναυτικού «Ύδρα», θα επισκεφθεί την Ύδρα, ο Πρόεδρος του Ισραήλ κ. Σ. Πέρες που αναμένεται για επίσημη επίσκεψη στην χώρα μας, στις 6 Αυγούστου. Θα τον συνοδεύει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κ. Παπούλιας και θα τον υποδεχθεί στο πολεμικό πλοίο ο υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Π. Παναγιωτόπουλος.

Στα πρόσφατα επισόδεια στο νήση,σύμφωνα με πληροφορίες κατοίκων ένα άλλο πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού μετέφερε τα ΜΑΤ στο νησί. Αν αληθεύει η πληροφορία, πρόκειται για συνταγματική εκτροπή με την εμπλοκή του στρατού σε εσωτερικές υποθέσεις της χώρας και κ. Π. Παναγιωτόπουλος θα πρέπει να απομακρυνθεί από την θέση του...

Σάββατο, 18 Αυγούστου 2012

Alain Badiou: Althusser, το υποκειμενικό στοιχείο χωρίς υποκείμενο



Από το βιβλίο: "Alain Badiou - Από το είναι στο συμβάν"
 
Εάν παραμερίσουμε τους αναρίθμητους και αναίσχυντους περίεργους, για τους οποίους ο Althusser στο εξής δεν αποτελεί παρά μια παθολογική περίπτωση που ο θάνατος του παρέδωσε στους περισπούδαστους ερασιτέχνες του ασυνειδήτου, δυο ιδέες μου φαίνεται πως κυριαρχούν στις έρευνες που διεξάγονται διεθνώς, με έναν ζήλο αδιάψευστο —κι αυτό είναι καλό σημάδι— επάνω στο θεωρητικό του έργο.

— Η πρώτη αφορά τον προσδιορισμό της σχέσης του Althusser απέναντι στο μαρξισμό.
— Η δεύτερη αφορά την αναζήτηση στο έργο του Althusser μιας θεωρίας για το υποκείμενο.

Ως προς το πρώτο ζήτημα, θεωρώ, για να το πω χωρίς περιστροφές, ότι ο μαρξισμός δεν υπάρχει. 'Όπως έχω ήδη υπενθυμίσει, ο Sylvain Lazarus απέδειξε πως ανάμεσα στον Μαρξ και τον Λένιν δεν υπάρχει συνέχεια και ανάπτυξη, αλλά μόνο τομή και θεμελίωση. Τομή υπάρχει ομοίως ανάμεσα στον Στάλιν και τον Λένιν, κι ακόμη ανάμεσα στον Μάο και τον Στάλιν. Ο Althusser αποτελεί μια διαφορετική επιπλέον απόπειρα. Κι αυτό που περιπλέκει την εικόνα, είναι ότι κάθε μια από αυτές τις ρήξεις είναι διαφορετικής φύσεως. Όλα αυτά κάνουν τον «μαρξισμό» ταυτόσημο με το (κενό) όνομα ενός απόλυτα μη συνεπούς συνόλου, από τη στιγμή που τον συσχετίζουμε, όπως οφείλουμε, με την ιστορία τον πολιτικών ενικοτήτων.

Θα σημειώσουμε άλλωστε ότι το πρόταγμα μιας «μαρξιστικής φιλοσοφίας», που αναγγέλθηκε κάποτε από τον Althusser, εγκαταλείφθηκε στη συνέχεια από τον ίδιο. Ο Althusser εξηγεί θαυμάσια στο Ο Λένιν και η φιλοσοφία, πως ο Μαρξ και ο Λένιν δεν θεμελιώνουν μια καινούργια φιλοσοφία, αλλά —κάτι που είναι ολότελα διαφορετικό και που παραπέμπει στην πολιτική— μια νέα φιλοσοφική πρακτική.

Ετούτο σημαίνει ότι είναι αδύνατον να εισχωρήσει κανείς στο έργο του Althusser, θεωρώντας το ως μια ακόμη «περίπτωση» του μαρξισμού, ή ως την ανολοκλήρωτη μαρτυρία μιας μαρξιστικής φιλοσοφίας. Για να κατανοήσει κανείς το έργο του Althusser, θα πρέπει να λάβει υπ' όψιν του τη μοναδικότητα του εγχειρήματος του και τους εντελώς ιδιαίτερους, δικούς του στόχους.

Το προκαταρκτικό επομένως ερώτημα είναι: πώς, από ποιο πεδίο της σκέψης, θα μπορούσαμε να συλλάβουμε τη μοναδικότητα Althusser; Πώς να κατορθώσουμε κάτι τέτοιο, χωρίς a priori και μάλιστα χωρίς το a priori του μαρξισμού;

Ως προς το δεύτερο σημείο θεωρώ ότι δεν υπάρχει στον Althusser και δεν μπορεί να υπάρχει, θεωρία του υποκειμένου.

Το ΠΑΝΚ και το …ΣΚΑΚΙ


Σε φωτογραφία που ανέβηκε στο twitter καταγράφεται η σύλληψη του Κασπάροφ, ηγέτη της φιλελεύθερης αντιπολίτευσης και γνωστού σκακιστή και συγγραφέα, όπου φαίνονται αστυνομικοί να τον σπρώχνουν βίαια μέσα σε ένα αστυνομικό βαν. Η σύλληψη του Κασπάροφ έγινε έξω από δικαστήριο στη Μόσχα το οποίο επέβαλε ποινή κάθειρξης δύο χρόνων σε τρεις κατηγορούμενες γυναίκες, μέλη του ρωσικού πανκ συγκροτήματος Pussy Riot.

Ο εισαγγελέας ζήτησε να επιβληθεί ποινή τριών ετών φυλάκισης στις Ναντιέζντα Τολοκονίκοβα, 22 ετών, Μαρία Αλεξίνα, 24 ετών, και Γεκατερίνα Σαμούτσεβιτς, 29 ετών, για «χουλιγκανισμό» και «υποκίνηση σε θρησκευτικό μίσος» επειδή τον Φεβρουάριο τραγούδησαν μια «πανκ προσευχή» κατά του ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν στον καθεδρικό ναό του Ιησού Σωτήρα στη Μόσχα. Η πρόεδρος του δικαστηρίου υπογράμμισε στην αγόρευσή της ότι οι κατηγορούμενες δεν έδειξαν καμία «μεταμέλεια», διατάραξαν «τη δημόσια τάξη» και «προσέβαλαν το αίσθημα των πιστών».

Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2012

Τα πολιτικά "σχέδια" της πατριωτικής αριστεράς είναι εκ των προτέρων ηττημένα από τα "οράματα" της πατριωτικής δεξιάς...



Ο Δ. Καζάκης με ένα πρόσφατο άρθρο του με τον τίτλο "Το μεταναστευτικό και η σπέκουλα σε βάρος του λαού" διεκδικεί την πρωτοπορία την πατριωτικής αριστεράς και ταυτόχρονα καταδεικνύει την αποτυχία των πολιτικών σχεδίων της. Ο οικονομίστικος και και ταυτόχρονα συνωμοτικός τρόπος ερμηνείας των των πραγμάτων αν και παραπέμπει σε κουκουέδικο τρόπο σκέψης, προχωράει αρκετά βήματα παραπέρα και ακολουθεί ατραπούς που οδηγούν στον συντηρητισμό και στρώνουν το χαλί για την άνοδο της Ακροδεξιάς.
 Ακόμα και το ΚΚΕ έχει αντιληφθεί αυτούς τους κινδύνους από ανάλογες θέσεις με αυτές που εκφράζει ο Δ. Καζάκης και κρατάει τις αποστάσεις του.  Η Λ. Κανέλλη φαντάζει μπροστά του αγία του "διεθνισμού"...

Το που οδηγούν πολιτικές θέσεις του κ. Καζάκη, δεν χρειάζεται κανείς να μελετήσει εμβριθώς τα κείμενα και τις ομιλίες του για να το αντιληφθεί. Ο τρόπος συγκρότησης του ΕΠΑΜ και ποιοί σαγηνεύτηκαν από τις "νέες ιδέες" που πρέσβευε είναι αποκαλυπτικός. (Για όποιον έχει αμφιβολίες ας ρίξει μια  ματιά εδώ να δει τις πραγματικές σχέσεις με τον φασισμό και τους μηχανισμούς του:
ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ του στρατηγού Γεωργίου Αϋφαντή, υποψηφίου στις εκλογές με το ΟΧΙ και εδώ για να δει ποιοί είναι οι "φίλοι" του  Γεωργίου Αϋφαντή: Αποκλειστικό: Συνέντευξη του ανεξάρτητου Πατριώτη Γεωργίου Μεταξά στον "Μαύρο Κρίνο")

Η ασυλία που μέχρι σήμερα είχε από τον χώρο της πατριωτικής αριστεράς αρχίζει σιγά - σιγά να αίρεται. Ακόμα και αυτοί που θεωρούν σωστές τις αναλύσεις του, αρχίζουν να αντιλαμβάνονται που πολιτικά οδηγούν. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το κείμενο του Κώστα Παλούκη που δημοσιεύεται ως εισαγωγή στο άρθρο του Δ. Καζάκη στο "raskolnikov.gr", το οποίο παραθέτουμε παρακάτω:

Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2012

Με αφορμή ένα φωτομοντάζ




Ο τελευταίος Economist κυκλοφορεί με εξώφυλλο ένα φωτομοντάζ στο οποίο η Γερμανίδα καγκελάριος προβληματισμένη, παρέα με ένα ποτήρι ουίσκι, μελετά ένα χαρτοφύλακα στον οποίο αναγράφονται: «Απολύτως Εμπιστευτικό: "Πώς να διαλύσεις το ευρώ"».

Οι επιδιώξεις της κ. Μέρκελ για το μέλλον του ευρώ ταυτίζονται «αντικειμενικά» με τις στρατηγικές επιλογές μιας μερίδας της δικής μας αριστεράς που θεωρεί ότι η έξοδος από την ευρωζώνη και την ΕΕ είναι η πεμπτουσία της αντικαπιταλιστικής πάλης;

Στην πολιτική οι θέσεις και οι διακηρύξεις δεν κρίνονται με τα κριτήρια της επιστημονικής ορθότητας, αφού η πολιτική δεν είναι επιστήμη. Το πολιτικά «ορθό» ή πολιτικά «λάθος» κρίνεται κυρίως εκ του αποτελέσματος που επιφέρει. Η επίκληση της επιστήμης στην στήριξη πολιτικών επιλογών έχει κυρίως χειραγωγητικό ρόλο. Το «κύρος» της επιστήμης χρησιμοποιείται στην διαμόρφωση της συναίνεσης μέσω της «ορθολογικοποίησης» των πολιτικών επιλογών. Αυτή η διάσταση της αστικής πολιτικής είναι κυρίαρχη σε ένα σημαντικό κομμάτι της Αριστεράς. Την βιώνουμε καθημερινά με την ανάθεση στους «ειδικούς της οικονομικής επιστήμης» της θεμελίωσης και της τεκμηρίωσης των πολιτικών τους ως προς τις επιλογές απέναντι στο ευρώ. Όμως ο αστισμός έχει καλύτερη σχέση με τις «τεχνοεπιστήμες» από την αριστερά που επιχειρεί να αντιπαρατεθεί απέναντί του με τα ίδια μέσα.

Τρίτη, 14 Αυγούστου 2012

Οι "βεβαιότητες" της Αριστεράς είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον ΣΥΡΙΖΑ

Την ιστορία την γράφουν οι νικητές. Ο Λένιν όταν έμπαινε στο τρένο για να πάει στην Ρωσία έριχνε τα ζάρια. Αν αποτύγχανε η οκτωβριανή επανάσταση σήμερα ίσως θα ήταν γνωστός ως ένας χαμηλόβαθμος πράκτορας των Γερμανών...

Δεν πιστεύουμε ότι ο Α. Τσίπρας έριξε καμιά ζαριά όταν συναντήθηκε με τον Σιμόν Πέρες που πρόσφατα επισκέφτηκε την χώρα μας. Βεβαίως, η Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΕΡΕΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΚΑΘΟΛΟΥ ΕΘΙΜΟΤΥΠΙΚΗ!, όπως αναφέρεται στον τίτλο του κειμένου που έδωσε στην δημοσιότητα στις 13/8/12 ο Τάσος Κουράκης. Όμως δεν συμμεριζόμαστε την αγωνία του για τα σημαίνοντα και τα σημαινόμενα αυτής της συνάντησης.

Αν στην θέση του Σιμόν Πέρες σε μια «εθιμοτυπική συνάντηση» ήταν ο Τσάβες ως «συνομιλητής» του Α. Τσίπρα σε «μυστικές διαπραγματεύσεις» οι οποίες αφορούσαν στην τροφοδοσία της χώρας με πετρέλαιο μπροστά στο ενδεχόμενο να επιδεινωθεί η οικονομική κρίση και η χώρα να χρεοκοπήσει, φανταζόμαστε ότι ο Τάσος Κουράκης δεν θα είχε την ίδια αγωνία για το είδος της «υπεύθυνης» διπλωματίας που αύριο θα είναι η επίσημη εξωτερική μας πολιτική.

Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2012

Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ θα είναι άλλο ένα "εθνικό κόμμα";


Κοιτάμε κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνα στα μάτια. Με καθαρό βλέμμα. Τώρα είναι η ώρα να συμπορευτούμε, όλες και όλοι μαζί. Στο συναρπαστικό και μοναδικό ταξίδι του λαού προς την εξουσία. Ελάτε μαζί μας. Με την Αριστερά του 21ου αιώνα. Να ανοίξουμε όλες και όλοι μαζί το βήμα μας.
Αλέξης Τσίπρας.

Θα μπορούσε να ισχυριστεί ο Αλέξης Τσίπρας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ με το ίδιο καθαρό βλέμμα κοιτάζει στα μάτια τους μετανάστες οι οποίοι συγκροτούν ένα σημαντικό ποσοστό της εργατικής δύναμης της χώρας μας αλλά και τους έλληνες πολίτες οι οποίοι εθνοτικά δεν προσδιορίζονται ως έλληνες, όπως για παράδειγμα οι Τσιγγάνοι, οι Τούρκοι της Θράκης και κάποιοι Σλαβομακεδόνες;

Ο Νέος ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτική οργάνωση δεν θα πρέπει όχι μόνο να αγκαλιάζει αυτές τις κοινωνικές ομάδες αλλά και να τις εκφράζει πολιτικά; Οι μετανάστες δεν θα πρέπει να έχουν μια καλύτερη θέση στις ανοικτές συνελεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ από το να έχουν την ευχέρεια να πουλάνε παγώμενα νερά στους συγκεντρωμένους έλληνες; Αυτά τα ζητήματα δεν είναι θέματα "εξωτερικής πολιτικής", όπως τα αντιμετωπίζουν οι αστικές πολιτικές δυνάμεις αλλά και μια μερίδα των πολιτικών σχηματισμών της Αριστεράς.

Ο Νέος ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να καταγράψει μια σημαντική τομή στο οργανωτικό του σε σχέση με τον ΣΥΝασπισμό αν πράγματι θέλει να έχει μια διαφορετική πολιτική συγκρότηση η οποία αγκαλιάζει το σύνολο της κοινωνίας και η οποία δεν συγκροτείται με ιδεολογικό πρότυπο άλλη μια κακέκτυπη κλωνοποίηση του κράτους-έθνους. Είναι άραγε τυχαίο ότι ο ΣΥΝασπισμός που είναι σαφώς η μεγαλύτερη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει οργανωμένα μέλη του μετανάστες; Αν υπάρχουν ποσοστώσεις στα όργανα, γιατί αυτές οι ποσοστώσεις θα πρέπει να περιορίζονται μόνον για τις γυναίκες και όχι για άλλες κοινωνικές κατηγορίες όπως οι μετανάστες ή οι τσιγγάνοι;

Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2012

Συνέντευξη με τον Ντέιβιντ Χάρβεϊ: Λύνοντας το αίνιγμα του κεφαλαίου Λύνοντας το αίνιγμα του κεφαλαίου


Αναδημοσίευση από το rednotebook
Ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ βρέθηκε τον περασμένο μήνα στην Αθήνα, προσκεκλημένος του Τμήματος Γεωγραφίας του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου. Στις 26 Ιουνίου μίλησε στην εκδήλωση που οργάνωσαν το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς, το Red Notebook και τα Ενθέματα της Κυριακάτικης Αυγής, με τίτλο «Οι πολιτικές επιπτώσεις της καπιταλιστικής κρίσης: Ο νεοφιλελευθερισμός ενάντια στη δημοκρατία». Η επιτυχία της εκδήλωσης επιβεβαίωσε ότι το ενδιαφέρον για το έργο του Ντέιβιντ Χάρβεϊ κάθε άλλο παρά περιορίζεται σε ένα “εξειδικευμένο” κοινό. Με τη σκέψη αυτή, λοιπόν, και με τη βοήθεια του Ντέιβιντ Χάρβεϊ, επιχειρήσαμε μια περιήγηση στα βασικά σημεία αυτού του πλούσιου έργου.


1. Αναφέρεστε συχνά στην άποψη του Ανρί Λεφέμπρ, σύμφωνα με την οποία ο καπιταλισμός επιβίωσε παράγοντας χώρο. Πώς θα περιγράφατε αυτή τη διαδικασία παραγωγής χώρου στην περίπτωση των μεσογειακών οικονομιών, όπως η Ελλάδα ή η Ισπανία;

Πιστεύω πως δεν υπάρχει κάτι ριζικά διαφορετικό σε σχέση με την παραγωγή χώρου σε άλλες καπιταλιστικές οικονομίες. Προφανώς, οποιαδήποτε διαδικασία συσσώρευσης κεφαλαίου προσαρμόζεται σε ένα ευρύ φάσμα πολιτιστικών παραδόσεων και καταναλωτικών συνηθειών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ενώ από τη μία πλευρά ομογενοποιεί, από την άλλη τονίζει τις διαφορές. Έτσι, η διαδικασία παραγωγής χώρου μιας τυπικής μεσογειακής πόλης είναι συχνά καθοδηγούμενη από πολιτιστικές μορφές, οι οποίες ωστόσο διευκολύνουν την συσσώρευση κεφαλαίου.

Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2012

Ελληνας, "ανθρωπόμορφο τέρας" βίασε...

Αναδημοσίευση από το athens.indymedia

Η σημερινή σύλληψη ενός "τέρατος" (χρησιμοποιώντας καθεστωτικό δημοσιογραφικό λόγο), μετανάστη από ασιατική χώρα, που κατηγορείτε ότι βίασε ανήλικη 15 ετών στην Πάρο, έχει προκαλέσει τη μήνη των ελλήνων ρατσιστών και φασιστών, σε όλη τη χώρα, σε σημείο να καλούνται διαδικτυακά προγκρόμ επιθέσεων σε μετανάστες από την χώρα που κατάγεται ο δράστης. Ολοι οι ασιάτες έγιναν βιαστές και παιδόφιλοι, επειδή 1 ομοεθνής τους κατηγορείτε ότι βίασε.

 "Ανθρωπόμορφα τέρατα" (όπως λένε και οι δημοσιογράφοι που προωθούν τον φασισμό και τον ρατσισμό στα κανάλια) παιδεραστές και βιαστές δυστυχώς υπάρχουν και πάλι δυστυχώς προέρχονται από όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου, άσχετα από την εθνική ταυτότητα ή την καταγωγή.

Στον ελλαδικό χώρο, τόσο οι παιδεραστίες όσο και οι βιασμοί, ενώ γίνονταν από πάντα, δύσκολα καταγγέλλονταν, ή έφταναν στα δικαστήρια. Τα τελευταία χρόνια μόνο, έχουν αυξηθεί οι καταγγελίες κι αυτό περισσότερο γιατί έχουν παύσει να υπάρχουν τόσο κλειστές κοινωνίες, οπότε τα θύματα μπορούν πιο εύκολα να τους καταγγέλλουν χωρίς τον επακολουθούμενο κοινωνικό στιγματισμό.

Έκρινα απαραίτητη την καταγραφή, μερικών μόνο, βιασμών από έλληνες "τέρατα" που έγιναν τις τελευταίες μέρες, αλλά και μέσα στο 2012, για να δείξω ακριβώς ότι τα "τέρατα" δεν έχουν εθνικότητα. Οπως επίσης και σε μορφή ενημέρωσης, γι' αυτό ακριβώς το δημοσίευσα τα τοπικά νέα, γιατί οι περισσότεροι βιασμοί από έλληνες, περνάνε στα ψιλά των ΜΜΕ, ή αποκρύπτονται εντελώς.

Έτσι πχ μαθαίνουμε όλοι από άκρο σε άκρο για τον βιασμό της 15χρονης στην Πάρο από μετανάστη, αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο με τον παιδόφιλο χρυσαυγίτη Πετράκη από την Ιεράπετρα που είχε βιάσει δεκάδες ανήλικες κοπέλες, ή τους ηλικιωμένους που βίαζαν κατ' εξακολούθηση 2 μικρά κοριτσάκια στην Αρκαδία, ή τον παππού που ασελγούσε στην 6 χρονη εγγονή του στη Ρόδο!!! όπως αποκαλύφθηκε πρόσφατα.

Και στην ελλάδα οι περισσότεροι βιασμοί, οι περισσότεροι αποκρουστικοί και κατά συρροή, γίνονται από έλληνες... κι ας περνάνε στα ψιλά των ειδήσεων, κι ας αποκρύπτονται από τα καθεστωτικά ΜΜΕ που σπρώχνουν τον ρατσισμό και τον φασισμό σε πρώτο πλάνο.  

Σάββατο, 4 Αυγούστου 2012

ΜΙΑ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΣΤΗ ΜΕΤΑΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΕΛΛΑΔΑ

Αναδημοσίευση του Editorial του περιοδικού "Θέσεις"
Τεύχος 120, περίοδος: Ιούλιος - Σεπτέμβριος 2012

ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ ΔΕΝ ΙΣΧΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ 1
ΜΙΑ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΣΤΗ ΜΕΤΑΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΕΛΛΑΔΑ

1. Tempora mutantur…
Στην Ελλάδα συνέβη το απροσδόκητο: απέκτησε υλικό ίχνος η αόρατη ενδεχομενικότητα του τυχαίου. Η αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού οδήγησε στην ολοκληρωτική αποσταθεροποίηση του πολιτικού σκηνικού. Υπόγεια ρεύματα που μαρτυρούσαν την ύπαρξή τους μόνο μέσα από τη γενικευμένη λαϊκή δυσαρέσκεια, την ανθρωπιστική κρίση, την απελπισία της αυτοχειρίας και τα βίαια μαζικά ξεσπάσματα απέναντι στην ογκούμενη κρατική αυθαιρεσία και βία, κατόρθωσαν και βρήκαν το δρόμο να εκφραστούν πολιτικά και να αρθρωθούν κοινοβουλευτικά σε πείσμα της γενικευμένης τρομολαγνείας που καλλιέργησαν επί μήνες οι αρχιτέκτονες της μεθοδευμένης κατάρρευσης. 

Ίσως αποτελεί μοναδικό ιστορικό παράδειγμα η εκτόξευση ενός κόμματος της Αριστεράς από την «αφάνεια» του 4-5% στο κοινοβουλευτικά ευυπόληπτο 27%, δηλαδή σχεδόν στην προνομιακή για τη διαχείριση των κρατικών υποθέσεων πρώτη θέση στην εκλογική αναμέτρηση. Συνδέεται με τη μετωπική επίθεση που δέχθηκαν τα εργατικά και λαϊκά στρώματα όλη τη περίοδο της μνημονιακής διακυβέρνησης και της ραγδαίας απαξίωσης του συνόλου των κοινωνικών κατακτήσεων της μεταπολιτευτικής περιόδου, στο όνομα των «μεταρρυθμίσεων που καθυστέρησαν» για πολλά χρόνια και ήρθε επιτέλους η ώρα αποκατάστασης της «φυσικής τάξης πραγμάτων».
Ακόμη όμως πιο ενδιαφέρουσα ήταν η κατάσταση τρόμου που διαμορφώθηκε όταν οι πρώτες εκλογές ανέδειξαν ένα τοπίο το οποίο απλά δεν έπρεπε να υπάρχει: Τα κόμματα «εξουσίας» σκιές του εαυτού τους, τον κοινοβουλευτικό μηχανισμό εναλλαγής παγιωμένων τεχνικών οργάνωσης της συναίνεσης σε πλήρη αναντιστοιχία με το αντικείμενό του, τους αρχιτέκτονες της μνημονιακής πειρατείας του ΠΑΣΟΚ καταποντισμένους στα βάθη του εκλογικού γκρεμού, τα «υπεύθυνα» κόμματα να διαθέτουν κοινοβουλευτική πλειοψηφία αλλά να μην αποτολμούν το σχηματισμό κυβέρνησης, τη διαρκή εναλλαγή μαστίγιου και καρότου προς τον ΣΥΡΙΖΑ που στην καθεστωτική προπαγάνδα κυμαινόταν από sine qua non εταίρος συγκυβέρνησης σε άθλιο θιασώτη της δια της ευρωεξόδου καταστροφής.

Το «κακό» για τους διαχειριστές της καταστροφολαγνείας είναι όμως ότι η τάση επιβεβαιώθηκε: 

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2012

ΦΟΥΚΩ-ΜΑΡΞ: Η νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη της βιοεξουσίας


Αναδημοσίευση από το αληthειαrevue
του Δημήτρι Βεργέτη

Ένα από τα θύματα της βιοεξουσίας
του υπαρκτού κομμουνισμού...
Ο Νίκος Ζαχαριάδης, η Ρούλα Κουκούλου
και ο γιος τους Σήφης, 27 Απριλίου 1953
Ανανεώνοντας σε βάθος την αναλυτική της εξουσίας Φουκώ συνάρθρωνε μια τυπολογία των κοινωνικών αγώνων, διακρίνοντας τρεις θεμελιώδεις κατηγορίες. Η πρώτη αντιστοιχεί στους αγώνες που στρέφονται εναντίον των μορφών εξουσιαστικής επιβολής – κοινωνικής, θρησκευτικής, εθνικής. Η δεύτερη περιλαμβάνει τους αγώνες που αποτελούν μαχητική έκφραση της αντίστασης κατά των σχέσεων εκμετάλλευσης που υπεξαιρούν από τον εργαζόμενο το αντικείμενο του παραγωγικού μόχθου του. Η τρίτη, πιο άμεσα κεντροθετημένη στην μικροφυσική της εξουσίας, συστεγάζει την πολλαπλότητα των αντιστάσεων απέναντι σε σχήματα καθυπόταξης του ατόμου σε καταναγκαστικούς και εσωτερικευμένους κανόνες. Φρονούσε δε ότι αυτό που διακρίνει την εποχή μας έγκειται στην πρωτοκαθεδρία των αγώνων που αντιμάχονται την υποταγή της υποκειμενικότητας σε κανονιστικά πρότυπα ετεροκαθορισμού. Αυτοί οι αγώνες τέμνουν εγκάρσια την πολυμορφία των πολιτικών καθεστώτων και των εθνικών χώρων, αναπτύσσονται γύρω από τοπικές μικροεστίες εξουσίας – πατριαρχική οικογένεια, ανδροκρατικά προνόμια, εμπορευματοποιημένη ιατρική αυθεντία, θεσμική αυθαιρεσία κρατικών μηχανισμών κλπ.- και τέλος επικεντρώνονται στον άμεσο αντίπαλο χωρίς να κατευθύνονται και να συγκλίνουν σ’ έναν κύριο εχθρό. Αναμφίβολα η τυπολογία του Φουκώ απεικονίζει ιδανικά την ετερογενή κατανομή των πολύμορφων κινημάτων χειραφέτησης που αναπτύχθηκαν ραγδαία από τις αρχές του ΄60 και μετά. Όλοι οι πολιτικο-κοινωνικοί δείκτες συνηγορούν πλέον με τη διαπίστωση ότι έχουμε εισέλθει σε μια φάση αλλαγής εποχής όπου οι πολυεστικά αναδυόμενοι αγώνες διέπονται από ομόρροπες τάσεις σύγκλισης και συμπύκνωσης σε επιλογές αντίστασης απέναντι σε ανανεωμένες μορφές εκμετάλλευσης, πλανητικά εξαπλούμενες με την προέλαση του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού που κατοχυρώνει παντού, με την καταστρεπτική του δύναμη, τον τίτλο του κύριου εχθρού. Απ’ αυτή την άποψη είμαστε οι προνομιακοί μάρτυρες μιας «αφύπνισης της ιστορίας» σύμφωνα με την ευτυχή έκφραση του Μπαντιού. Η θεαματική επιστροφή αυτής της κατηγορίας αγώνων συμπίπτει με τις βίαιες επιλογές του κλυδωνιζόμενου νεοφιλευθερισμού που συσπάται για να απορροφήσει το ωστικό κύμα της πρόσφατης ιστορικής κρίσης. Συθέμελα κλονισμένος και σε κατάσταση πανικού για κάποιο διάστημα φιλοδοξεί πλέον να ανακάμψει με ένα πέρασμα στο όριο (passage à la limite), και δη παροξυστικά επιταχυνόμενο. Συγκεκριμένα επιλέγει την ριζοσπαστικοποίηση των μορφών εκμετάλλευσης και την φρενήρη επέκτασή τους στο σύνολο της κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων και των μεσαίων, σχετικά εύπορων κοινωνικών στρωμάτων που αποτελούσαν οργανική συνιστώσα του καπιταλιστικού κοινωνικού συμβολαίου. Η κηδεμονευόμενη Ελλάδα κομίζει την δραματική απόδειξη αυτής της υπόθεσης. Η μνημονιακή στρατηγική φιλοδοξεί να διαγράψει από τον κοινωνικό χάρτη τα ενδιάμεσα στρώματα συμπαρασύροντας το σύνολο σχεδόν της κοινωνίας στο καθοδικό σπιράλ της πτωχοποίησης και της ένδειας. Με τεχνικούς όρους το φιλόδοξο ζητούμενο είναι η εσωτερική υποτίμηση, δηλαδή η βίαιη και εξοντωτική πτώση του επιπέδου ζωής ως εναλλακτική στρατηγική στην αδύνατη νομισματική υποτίμηση ελλείψει εθνικού νομίσματος. Η στρατηγική του οδοστρωτήρα υποκρύπτει ωστόσο ένα αθέατο ζητούμενο, μη αναγώγιμο στη λογιστική της δημοσιονομικής ισορροπίας και προωθούμενο από την δυναμική του περάσματος στο όριο. Πρόκειται για την ενορχηστρωμένη παλινδρόμηση σε αναβαθμισμένες μορφές υπερεκμετάλλευσης, ομογάλακτες με αυτές που εξέθρεψε η άγρια επέκταση της εξουσίας του καπιταλισμού τον 19ο αιώνα και ομοούσιες με αυτές που διαδίδονται καρκινικά στον ασιατικό χώρο και εγείρουν μια εκφοβιστική πρόκληση ανταγωνιστικότητας απέναντι στην καλοταϊσμένη ηγεμονία της Δύσης. Κατά κάποιο τρόπο, η φρανκενσταϊνική φιλοδοξία του ευρωπαϊκού καπιταλισμού είναι να δημιουργήσει ένα νέο είδος: τον λευκό κινέζο– έλληνα, βούλγαρο, ισπανό, λετονό… Τα τελευταία χρόνια, ήδη πριν την κρίση, στρατηγικοί αναλυτές και αυτόκλητοι προασπιστές του πεπρωμένου της διακηρύττουν εν χορώ ότι η Δύση δεν θα μπορέσει να σηκώσει το γάντι της ασιατικής πρόκλησης εάν δεν ισοπεδώσει δύο εσωτερικά εμπόδια.

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2012

Συγκροτήθηκε στην Αθήνα Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον αγώνα των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής



Αναδημοσίευση από την "δράση"

Σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε, με μεγάλη συμμετοχή, την Τετάρτη 1/8 στον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο Νοσότρος, αποφασίστηκε η συγκρότηση Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στον αγώνα των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, στη βάση των αποφάσεων της γενικής συνέλευσης των εργαζομένων για εργατικό συνεταιρισμό και αυτοδιαχείριση του εργοστασίου.

Στην εκδήλωση παραβρέθηκε και μίλησε για τις ανάγκες και τις προοπτικές του αγώνα ο πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στη Βιομηχανική Μεταλλευτική.

Η Πρωτοβουλία που είναι ανοιχτή και λειτουργεί συνελευσιακά, θα πραγματοποιήσει ανοιχτή συνέλευση την Πέμπτη 23 Αυγούστου (8:00 μ.μ., στο Πολυτεχνείο). Καλεί κάθε αγωνιστή και συλλογικότητα που ενδιαφέρεται να στηρίξει τον αγώνα αυτό να πάρει μέρος, για τη συνδιαμόρφωση των δράσεων αλληλεγγύης και συμμετοχής στο εγχείρημα αυτοδιαχείρισης των εργατών.

Αθήνα
2/08/2012

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2012

Πέρα από τη ζώνη του παραδείγματος



Αυτού του είδους οι αφυπνίσεις είναι ικανές να εκτρέψουν τη νεοφιλελεύθερη νόρμα, μετατρέποντας τις εσωτερικές της αντιφάσεις σε πεδίο κοινωνικής πρωτοπορίας
Του Μάκη Μαλαφέκα

Τι ζώνη κι αυτή η Ευρωζώνη! Αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη για τους fans τού «η Ευρωπαϊκή ένωση εγγυάται την ειρήνη στην Ευρώπη» (ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίστροφο: η ειρήνη εγγυάται την ένωση, έστω και για προφανείς λόγους τυπικής αιτιότητας. Θα έπρεπε μάλιστα να ήμαστε κομμάτι προσεκτικοί με αυτού του είδους τα αφελή επιχειρήματα καθώς η τελευταία απόπειρα νομισματικής ένωσης που γνώρισε η Γηραλέα ήπειρος, ονόματι Λατινική ένωση, διόλου δεν απέτρεψε τη σεκάνς 1914-1918!). Πραγματική ερωτογενής ζώνη για τους ψυχανώμαλους Μουτζαχεντίν της Φρανκφούρτης και της Ντεφάνς, απαγορευμένη ζώνη για τους δραπέτες του ισοπεδωμένου Τρίτου κόσμου, ζώνη δυσπεπτικών αναταράξεων για τα μεσαία στρώματα που ακόμη δεν απόκαμαν να καταπίπτουν και, τέλος, για εκατομμύρια μισθωτούς βάσης, μικρομεσαίους αγρότες, «μετεγκατεστημένους» εργάτες, υποαπασχολούμενους, άνεργους, και λοιπούς ηρωικούς φτωχοδιάβολους, μια απέραντη Ζώνη του Λυκόφωτος (The Twilight Zone!) στην οποία η παραμικρή υπαρξιακή προβολή, έστω και βραχυπρόθεσμη, ισοδυναμεί πλέον με κακόγουστο αστείο.

εκδήλωση για την αυτοδιαχείριση της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής


Οι εργαζόμενοι της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής αγωνίζονται να κάνουν πράξη πως εμείς οι εργαζόμενοι μπορούμε χωρίς αφεντικά. Αγωνιζόμαστε μαζί τους για να αποδείξουμε πως όλοι μαζί μπορούμε,να τα καταφέρουμε

Η εργατική εφημερίδα Δράση στηρίζοντας ενεργά τον αγώνα των εργαζομένων στη Βιομηχανική Μεταλλευτική καλεί σε εκδήλωση – συζήτηση την Τετάρτη 1/8, στις 8:30 μ.μ., στον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο Nosotros (Θεμιστοκλέους 66-Εξάρχεια), για τη δημιουργία Επιτροπής Αλληλεγγύης στους αγωνιζόμενους εργάτες.
Στην εκδήλωση θα παραβρεθεί και θα μιλήσει ο πρόεδρος του σωματείου των εργαζομένων.
Ο αγώνας των εργατών της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής είναι και δικός μας αγώνας και θα νικήσει με τη συμπαράσταση όλων μας.

Ζορζ Ναβέ: «να παράγουμε καινούργιες ουτοπίες»


Του Κ. Ηροδότου
Η κρίση θέτει αλλιώς τα προβλήματα. Πώς αλλιώς ένας μελετητής του Ντερριντά ή του Μπαντιού θα παραδεχόταν ότι το πρόβλημα, σήμερα, είναι πως δεν υπάρχει μια ουτοπία για να πιστέψουμε σ' αυτή; Και πώς αλλιώς ένας άριστος γνώστης του Προντόν θα ενέσκηπτε στον Φον Μίζες και στον Χάγεκ, στους θεωρητικούς του φιλελευθερισμού, για να οργανώσει συνομιλώντας κατ'ευθείαν με τους κλασικούς την αντίθεση του σε ότι θεωρεί ότι παρατείνει την κρίση, βυθίζοντας στην απόγνωση τους ευρωπαϊκούς λαούς. Μια συνομιλία με τον καθηγητή Ζορζ Ναβέ είναι έναυσμα για παραπέρα προβληματισμό. Με τον καθηγητή Ναβέ συναντηθήκαμε στο Πανεπιστήμιο όπου εργάζεται και είχαμε τη συνομιλία που ακολουθεί:

- Πώς αντιλαμβάνεστε την έννοια της «κρίσης» στο επίπεδο της πολιτικής; Το ελληνικό παράδειγμα προσφέρει κλειδιά για μια τέτοια προσέγγιση; 

Δεν θα διδάξω σε σας ότι η λέξη «κρίση» είναι πρώτα μια ελληνική λέξη, που περιέγραφε, στην ιατρική, τη στιγμή της ραγδαίας επιδείνωσης της αρρώστιας• είναι η στιγμή κατά την οποία είτε η επιδείνωση θα υποχωρούσε και ο άρρωστος θα ζούσε, δηλαδή θα ξαναζούσε, είτε η επιδείνωση θα θριάμβευε και ο άρρωστος θα πέθαινε. Η στιγμή χαρακτηριζόταν από τη βραχύτητά της. Υπάρχει κρίση στην Ελλάδα με αυτή την έννοια σήμερα; Η οικονομία και η κυριαρχία της, μας έκαναν να συνηθίσουμε, χωρίς να εκπλησσόμαστε από το παράδοξο, σε μακρές «κρίσεις», σε κρίσεις που δεν έχουν τέλος. Αυτό που παίζεται, επομένως, δεν είναι η ίδια η διαφορά, που θεωρούσαμε άλλοτε διακριτή, προφανή, μεταξύ της ζωής και του θανάτου. Οι καρκινικές μεταστάσεις, παρ' ότι θανατηφόρες για τον οργανισμό στον οποίο παρασιτούν, είναι κι αυτές ζωντανές. Οι μεταστάσεις που προσβάλλουν την Ελλάδα προέρχονται προφανώς από τον λεγόμενο «οικονομικό» καπιταλισμό, που δεν αρθρώνεται παρά με όρους χρέους και εξόφλησης, με οφειλέτες και δανειοδότες και που απαιτεί από τον οφειλέτη την εξόφληση. Η απαίτηση δεν σταματά εκεί: πρέπει ο οφειλέτης να κατασκευαστεί ή να ξανακατασκευαστεί, να πειθαρχήσει, θα λέγαμε, στη γενική λογική του δανειολήπτη και του δανειοδότη. Με δυο λέξεις, η αρρώστια γίνεται γιατρός, προτείνοντας ως θεραπεία την ίδια της την εξάπλωση, με καταστροφικές συνέπειες, κυρίως για τα πιο αδύναμα τμήματα του πληθυσμού. Με αυτόν τον τρόπο, μια ολόκληρη χώρα κυριαρχείται από τους θηρευτές (που μπορούν εξ άλλου να είναι και Έλληνες), πανταχού παρόντες αλλά και αόρατους, οι οποίοι δεν έχουν συμφέρον να σκοτώσουν τη λεία που απομυζούν, αλλά να εδραιώσουν την κυριαρχία τους πάνω της. Το συμφέρον τους είναι να επιζήσει, και να προικιστεί χάριν μιας κυβέρνησης που θα διευκολύνει την επιρροή τους ή δεν θα είναι παρά διάμεσος. Η οικονομική κρίση προεκτείνεται σε πολιτική, σε κρίση πολιτικής εμπιστοσύνης: πώς να πιστέψουμε σε μια πολιτική συνδεδεμένη με το γιατρό, το θηρευτή ή το παράσιτο; Όσον αφορά τους άλλους πολιτικούς μνηστήρες του ρόλου του γιατρού, ο ένας (ας πούμε εν τάχει, η άκρα Δεξιά) δεν είναι παρά μια απάτη, ακόμη πιο ολέθρια, η οποία εν μέσω εθνικιστικών τυμπανοκρουσιών θα έδινε έδαφος στον ίδιο γιατρό, ο άλλος (ας πούμε εν τάχει, η άκρα Αριστερά που επιθυμεί τη ρήξη με τον καπιταλισμό) δεν θα είχε καμία τύχη, παρά μόνο αν γινόταν το προοίμιο μιας πιο γενικευμένης επανάστασης, που θα ήταν πράγματι στην ίδια κλίμακα με τον θηρευτή.


ΑΛΛΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ